صدایت را نمی شنوم
فقط با فشار انگشت هام حرف می زدم
در لابه لای انگشت هات که سردند حالا
صدایت می کنم
گلفروش تو را می پیچد در مستطیلی شفاف
من جیغ می کشم
کنده می شوم از زمین که سهم تو بود
نمی شناسی ام
با آنکه سالیان دور با چمدان های پر از لبخند می آمدی حوالی تنهایی ام
بی آنکه عکسی داشته باشی از کودکی ها
یا صدایم در دسترست باشد
پیرمرد عرقریزان هل می دهد گاری خالی را
پدرم نامم را فراموش کرده است
*طیبه نیکو
سلام. با شعری دیگر بهاری دیگر را آغاز می کنیم...
درست است كه از انگشت هام
ماهي مي ريزد و
از پلك هام ستاره
باور كنيد اما
نام كوچكم دريا نبوده و
سوسوي هيچ فانوسي
نسبتي ندارد با تاريكي ام
آسمان
به كلاغ ها بگوييد
اينقدر به دامن توري ام نوك نزنند
از من تا شرجي
صدها قايق برنگشته و
هزاران آواز در گلوگاه فاصله انداخته
به ترك خوردگي دست هام نگاه كن
من بيشتر انار اتفاق
مي افتم
سلام دوستان .
۱. آخرین روزهای سال و ایام رحلت پیامبر اکرم "ص" و امام حسن مجتبا" ع" و امام رضا " ع " را سپری می کنیم که این ایام را تسلیت می گویم.
۲.امید دارم انشاالله امسال بهاری سراسر زیبایی و شادی را آغاز نماییم. ضمن تبریک بهار به همه ی شما امیدوارم هر روزتان نوروز باشد و نوروزتان سراسررنگ کامیاری و بختیاری بگیرد.
۳.و اما شعر تازه ...
" گلوی خاموش اسماعیل "
از آینه بلند می شود
غمگین
تمام قد
از آن سوی خاکریزها
اسماعیل نیامده تا
گرما گرم انگشت هاش را
به خنکای حنابندان بسپارد
تا کناری زند چارقد پولکی اشک را
از انتظار چشم هاش
باران می بارد
خون می بارد
زن می بارد
دستها و پاها ، حنجره ها
شب بود
مهتاب پشت در
اسماعیل را آورده بودند
با سوغاتی های جنگ
لب نداشت که
بگوید
بخندد
ببوسد
آوازی بخواند حتی
مین ها که به پا بوسش آمده بودند
یا دست که
تکانش دهد
بتکاند
گلبرگ ها
لای سوره ی مریم
تا کنار زند از عطر آینه
چارقد پولکی مهتاب
شب بود
مهتاب به پوتین ها که پا نداشتند
حلقه ها که انگشت نداشتند
به پیراهن آستین بلند اسماعیل نگاه می کرد و
اسماعیل
اسماعیل باگلوی خاموشش
فقط نگاه می کند
دلم برای جبهه تنگ شده است را
نگاه می کند
دوستت دارم را
موهایم را شانه کن را نگاه می کند
مهر را بر پیشانی ام بگذار
نامه هایم را بنویس
مرا به باغچه کوچک حیاط را
نگاه می کند
موهایت که سفید
خطوط در هم شکسته چهره ات
مرا ببخش را
نگاه می کند
اسماعیل
مهتاب را گریه می کند
مهتاب تمام شب را ......
* طیبه نیکو
به قهرمان آسمان های کودکی ام خلبان شهید عباس دوران
در من قدم می زنند خیابان های شیراز
بهانه های زیادی دست خواب هایم را گرفته اند
می بینمت هنوز از پشت بی سیم های خاردار
بوسه می چینی
تو هواپیمایی که از زمین کنده می شود
تو هواپیمایی که ابرها در انتظارت ...
من بادبادکی رها در باد
بادکی برگشته از خواب اقیانوس ها
سر به هرکجا می کوبم بالا نمی روم
سطرها را
یکی
یکی
پایین تر
می افتم
تو خیابان کوچکی
با تابلویی رنگ و رو رفته از زنگ ها
من کاش
پلکان هواپیمایی که پوتین هات را...
نفس نفس می زنم
پایین تر
عباس از مدرسه می آید
با کیف کوچکی پر از انفجار های بزرگ
تو خلبان می شوی و
من دوست دارید در آینده ...
چه کاره شده ام با این بلیت ها که روی دست هایم!
مانده ام به خطوط مقدم دست هات
راهم نمی دهند چرا؟
به ستاره گفته ام
به جای این کفش ها برایم پاهای جدیدی بخرد
دیگر به آسمان نمی رساندم
قیژ و قیژ این ویلچر لعنتی
* طیبه نیکو
سلام.با شعری تازه تا سرزمین زیتون و سنگ همراه هم باشیم
شریف !
وقتی سنگ ها دست هات را پیدا نکردند
بلند شو!
تکه تکه های تنم را بردار
پرتاب کن
ذره ذره های گم شده ام را
تا تاول های اطراف لب هام به شکل فریاد درآیند
تا تنم بوی زیتون زارهای سالیان دور بگیرد
*
شریف!
تانک ها که از کنار شقیقه ام می گذشتند
از لابه لای انگشت هام
عجیب بوی شقایق له شده می آمد
پرت پوتین ها که می شدم
یادت می آید
بر بلند ترین درخت زیتون
آشیانه مان را
من هنوز هم لالایی می خوانم
تخم های شکسته را
جوجه هایی که بلندای پروازشان فراتر از خاک ها نرفت
*
شریف!
به گرگ و میش چشم هام نگاه کن
فلسطین هم درست مثل من
زنی ست
با پاهای خون آلود
هزاران بار هم که بر خاک بیافتد
دوباره برمی خیزد
سنگریزه ها را از دامنم بردار.
این شعر تکراری برای خودم هنوز تازگی دارد. امیدوارم برای شما هم داشته باشد...
لازم نکرده به بهانه ای حتا
دور دست دستهات را
عاشقانه تکانم دهی
تا دو دقیقه ی دیگر
کامیونی با خاطرات لاستیک هاش از جاده ای دور
له ام کند
آسفالت خونی خیابان
ومن که حالا مثل یک ماهی سیاه کوچولو
(ببخشید)
آسفالت خونی خیابان را در آغوش می گیری
حالا چه فرق می کند که در ذهن شاعری غروب شوم
ویا انتظار پسرکی پایان شود که هیچوقت عاشقش نشدم
مادرش نشدم
من خیلی پیشترها
توی حوض خانه ای قدیمی مرده بودم
تا اینکه نویسنده ای مرا زایید
ودر پایان قصه اش کشت
حالا چه فرق می کند
که دور دست دستهات رابی بهانه تکانم دهی
پشت چراغ قرمز
روی شیشه ی ماشین
دستمال میکشد شتکهای خون مرا
پسری که هیچوقت عاشقش نشدم
پرنده های سر بریده در بغلت
با کشتزارها
که نیمی گندم کاشته و
نیمی آتش
کاشکی نبارد روزی
نه از سنگین کوه ها که بر شانه هات خفته اند و
نه ازلبالب دریاها که برلب هات
نه از مه آلودجنگل ها و
پسین خنکای بندر با آوازهای شرجی
من از رود رود دامنت می آیم
از اندوه ناگفته ات با باد
از سیاووشان خفته در خاک
سیاه پوشان گیسو پریشان
مشت مشت گره خورده با سیم خاردارها
درآتش رقصان پروانه هات
باران اگر بودم
می گریستم ترک خوردگی کویری دست های پیرمرد را
دستم می رسید اگر
می بافتم از گوش ماهی های خلیج
گردنبندی دخترک چوپان را
تمام خاکت را در آغوش می گیرم با دست هام
هراست مباد
تو در محاصره ی بوسه های منی
خوشه خوشه زرد هم که باشد تنم
وطنم
تو همیشه سبز ایستاده ای مرا
از دور دستها برايم دست تکان می دهی
سليمه
بوی خاک می دهد دستهاش
حنای خون بسته
دستهاش
می رقصند با شلال موهای خرمايی اش
نخلها
خرما ريزان دامن سليمه است
بم با غم با ماتم همنوا می شود
اينجا صدای زيادی از زير خاک می آيد
صدای زير
صدای بم
صدای شيون برادرانم
عروسکهای زخمی خواهرانم
به سليمه گفته بودم:
سی ش خانه ای می سازم از دل/ از بابونه/ از ريحان/سی ش گفته بودم/ ايرج برايمان می خواند/از شمعدانی ها و گلپونه ها/سی ش گفته بودم مرد خانه ات خواهم شد که نيست
سليمه اما دستهاش بوی خاک می دهد
ونامه های عاشقانه
لای کتاب جامعه شناسی اش خاک می خورد
نمی تونم غمت بردارم ازدل/ نمی تونم بسازم دور منزل
خبرنگارها آمدند و رفتند
داد زدم:
سليمه عروس بم بود و بابونه
عروس خاک نبود
کسی انگار صدايم را نميشنيد
پايم تا زانو در گل مانده
تا سينه
تا
سر بر زانوی سليمه می گذاشتم کاشکی
کسی صدايم را نمی شنود انگار
صدای بم زير آوارها شنيدن ندارد
...
...
...
راوی اين سال تلخ من بودم...
پرنده ی کوچکی که از دیار آدمک ها می آمد
گفته بود می آیی
من اما هنوز
روزهای بی تو را نفس می کشم
در آغوش می گیرم
صدای گام های نیامده ات را
صدای زنگوله ی بزغاله ها
که از کنار دامنه ام هرگز نگذشتند
آشفته کرده بود خواب هزار ساله ام را
من کوه بودم
سالیان دور
دلدادگان بسیاری
کتیبه های عاشقانه شان را بر پیشانی ام
هنوز
ضربه ی تبرهاشان را در شقیقه هایم حس می کنم
اینجا همیشه یک فصل دارد که نامش بهار نیست
من کوه بودم
گاه گاه ترک خوردگی دست پیرمردی
سماجت خارها را
اجساد پروانه ها را
از تنم جدا می کرد و
آوازهای غمگینی
از لا به لای دندان های شکسته اش می شنوم هنوز
من کوه آواره ای بودم
در انتظار صدای پایی
تا بلرزد تنم در بی ریشگی خود
مثل درخت از دلهره ی بی برگی
مثل آسمان از ترس فروافتادن ستاره هاش
به باد گفته ام زنگوله ای برایم بیاورد
تا از وحشت ویرانی خود در امان نباشم
شنیدن نامت از لب های او شنیدن دارد
نوشیدن جام از سقاخانه ای دور
از دست های " مهربان بگویم بهتر است "
پیرمرد خالی دست هاش را می پاشد
برای کفترانی که
سپید سپید پر می زنند
تا آنسوی تابستان ها
که مرا به تو می رساند
اتوبوسی که پیری جاده ها را خمیازه می کشد
دست هاش به دور ضریح تو طوافم می دهد
دست هاش در بازارچه ی اطراف حرمت
دست هام را می گیرد
پاک می کند اشک های کودکی که
- مهر بدم آقا ؟
- جانماز ببر !
تسبیح !
سوغات لبخندش
دندان های شکسته ای ست که نمایان می شود
امام رضا یعنی پارک
بستنی
قطار
صدای ناقاره
یعنی اتاق کوچکی در مسافرخانه ای قدیمی
چند سال بعد
کفتری از توی خواب من می پرد
کفتری
خواب من می پرد
و ستاره ها
چکه
چکه
روی
گنبد
طلایی
می
ری
زند
دست های پدر گم می شود
مثل همان روز که در صحن از عطرگلاب لبریزت
کفش هایم را گم کرده بودم
بعد زیارتنامه اش را می شنوم
نامه اش را می شنوم
را می شنوم
می شنوم
پدرم دیگر مرا به امام رضا نخواهد برد
پاره سنگی بود و
ما نمی دانستیم
"شاپور بنیاد"
سلام . حال که بیست و یک روز خورشید و ماه آمدند و رفتند و خاطره ی او در خاطر بی قرارمان مانده هیچ نمی توانم بنویسم جز دلتنگی و دلتنگی جز آه و افسوس. جز دریغ و درد. با این همه در این روزها همدلی دوستان قوت قلب خسته مان بود. سپاسگزارم از لطف همه ی عزیزانی که همراهی مان کردند. در این مجال نیز شعری از گذشته ها را بخوانید:
آنقدرها مرده ام که بيفتم از چشمهات
که له شوم زير قدمهات
آهسته آهسته که می آيی
بوی خاک باران خورده می آيد
تا دستهات
شانه هايم تکان می خورد
تا گر گرفته جنازه ام
زير بارش يکريز پروانه هات دفن می شدم
زنی کل می کشد روسری های سياه در باد را
دستهای به سمت آسمان بالا
که هنوز عاشق آوازهات
دريا را با من قدم می زنی؟
چهار گوشه ی سهم من امشب ماه ندارد
با کمان ابروهات وخيل زخمها که می زنی
فاتحه بر لب / داغ استکانها / وداغ بوسه هات بر دل
پيشانی نوشتم را بر اين سنگ حک کنيد
سلام . خانه ی نو را با یک شعر تکراری آب و جارو می کنم .
فرصتی برای گريه نيست
شانه هايم را تکان دهيد
به يادم بياوريد اول بار که گريستم
انگار مادرم نيز
تمام برگهای باغچه را
از مژه می باريد
وسال ها بعد
پدرم از آن سوی گريه های مادر
به جای عروسک
اسب سپيدی برايم آورد
واین آغاز شاعر شدن دخترکی بود
که دیگر موهاش را دم اسبی نمی بندد
شانه هایم را تکان دهید
به یادم بیاورید نخستین زمین خوردنم را
که از خراش زانوم
ماهی قرمزی روی خاک افتاد
ومن دریا بودم
دریا
ازپس گریه های مادرم
واز دور دست سرزمینی که پدرم
چشم هایش را در آنجا گریست
شانه هایم را تکان دهید
به یاد می آورم
چشم های مردی
که از جمعه بازار های عشق آباد / با روسری ترکمنی
با تاجی از گل های سرخ
می آید که عاشقم کند
تا دلم بهانه ای شود زخمهای دو تارش را
شانه هایم را تکان دهید
من از خشونت خاک می ترسم
تنگ آبی روی جنازه ام بریزید
تا ماهی های غوطه ور در ولولای تنم
تشنه نمیرند
